1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer

Psychodelia czasów rewolucji hipisowskiej

 

 

Wykład I

Tło epoki (Leary, Sinclair, Reich, Roszak, Huxley, Junger, Benn,); hipisi a beatnicy – podobieństwa i różnice; fundamentalne cechy i sprzeczności ideologii hipisowskiej, jej korzenie historyczne (Hawthorne, transecendentaliści, Hesse).

Wykład II

Literatura czasów rewolucji hipisowskiej: Wielka Brytania (Fowles, Laing, Huxley), USA (Burroughs, Kesey, Brautigan, Wolfe, Stone, Thompson, Casteneda); główne wątki tematyczne, formy, techniki literackie, ich uwarunkowania psychodeliczne.

Wykład III

Muzyka czasów rewolucji hipisowskiej; jej główne cechy formalne i różnice socjokulturowe między USA i Wielką Brytanią, główni przedstawiciele i rejony w obu krajach (ilustracja muzyczna nader pożądana).

Wykład IV

Muzyka czasów rewolucji hipisowskiej: główne wątki tematyczne (teksty); omówienie wybranych albumów ilustrujących mniej więcej pełny cykl doświadczenia psychodelicznego (m . in. pierwszy album Hawkwind, trzeci album The Moody Blues; ilustracja muzyczna ditto).

Wykład V

“Pokolenie Psychodeliczne” na ekranie filmowym (produkcje dokumentalne – m. in. “Gimme Shelter”, “Woodstock”), fabularne (m. in. “Taking Off”, “Performance” “”200 Motels”, “East Rider”; ilustracja audiowideo pożądana wysoce).

 

Psychodelia fin-de-siecle'owo -modernistyczna

 

 

Dalszy ciąg zapoczątkowanego na wykładzie poprzednim przeglądu twórczości inspirowanej psychodelicznie w kontekście dzieł o podłożu schizofrenicznym (prawdopodobnie Lautreamont) czy mistycznym (poniekąd Hesse). Główny wątek obejmowałby takie nazwiska, jak Rimbaud, Wilde, Huysmans, Huxley, Crowley, Joyce, Lowry, Junger, Benn, Goetz, Hesse (jako autor „Wilka stepowego”), Witkacy; uwzględniony by też został Carroll , a z twórców słowiańskich – choćby Briusow, Przybyszewski, Reymont („W palarni opium”), Wyspiański („Wesele”); odniesienia muzyczne to w danym wypadku Skriabin, Ciurlonis, Prokofiew i Schonberg.

Psychodelia – rozważania wstępne

 

 

Etymologia i definicja pojęcia psychodelii (Huxley, Osmond), psychodelia w szerszym kontekście odmiennych stanów świadomości (schizofrenia, ekstaza mistyczna), odniesienia psychodelii do psychologii, religii, nauk ścisłych (fizyka) i związane z tym kwestie terminologiczne oraz klasyfikacja środków uważanych za „rozszerzacze świadomości”, cechy i kategorie doświadczeń psychodelicznych, sposoby osiągania stanów „rozszerzonej świadomości (krótka analiza porównawcza substancji psychodelicznych i narkotycznych w kontekście wglądów mistycznych czy schizofrenicznych); literatura: Grof; Leary; Leary, Alpert & Metzner; Huxley, Grof, Sikora, Witkacy, Baudelaire, De Quincey (między innymi, rzecz jasna).

Artystyczne odniesienia psychodeliczno-mistycznych stanów świadomości; „psychodelia” romantyczna

 

 

Krótka charakterystyka artystycznych przełożeń doświadczeń psychodeliczno-mistycznych (najbardziej oczywistych w wypadku tzw. sztuk pięknych) w odniesieniu do literatury i muzyki, próba identyfikacji podstawowych cech twórczości z podobnych inspiracji wynikającej oraz oceny roli, jaką odgrywa tu intoksykacja psychodeliczna (przypadki twórczości „psychodelicznej” bez udziału odnośnych substancji jak najbardziej istnieją); szeroko rozumiany romantyzm jako początkowy okres systematycznego rozwoju twórczości psychodelicznie inspirowanej (mimo wcześniejszych inklinacji w tym kierunku Pindara i Ronsarda); omówienie wybranych dzieł z tego zakresu w porządku chronologicznym (E. P. de Senancour, E.T. A Hoffmann, S. T. Coleridge, G. Nerval, E. A . Poe, A. Bertrand, Ch. Baudelaire. R. L. Stevenson, marginalnie też Gogol jako autor „Newskiego Prospektu”) paralelnie do nurtu romantycznego mistycyzmu, w sensie literackim realizującego się dość podobnie (Blake, Słowacki, Thoreau); odniesienia muzyczne (Berlioz, Liszt, Wagner, Mussorgski).

Psychodelia w czasach Beat Generation i San Francisco Renaissance

 

 

Wykład I

Ruch beatnikowski a fenomen San Francisco Renaissance; jego koneksje europejskie (Dylan Thomas, wcześniej Rimbaud i bohema fin-de-siecle’owa; na gruncie rodzimym Greenwich Village); światopogląd beatnikowski (możliwe znaczenia słowa “beat” i ich implikacje kulturowe, wojna koreańska, zimna wojna, maccartyzm); odnośna literatura": Rexroth, Broyard, Mailer, Clellon Holmes.

Wykład II

Poezja beatu i SFR (formy, tematyka,inspiracje psychodeliczno-mistyczne): Ginsberg, Lamantia, McClure, Ferlinghetti, Corso.

Wykład III

Proza beatnikowska: Kerouac, Burroughs, Clellon Holmes; we pierwszym wypadku dodatkowo wzmianka o głębokim wpływie na Stachurę, którego można uznać niemal za plagiatora Kerouaca, w drugim szczególny nacisk na konsumpcję narkotykowo- psychodeliczną i jej artystyczne przełożenia.

Wykład IV

Dokumentacja filmowa rzeczonego fenomenu (“Pull My Daisy”, hollywodzka adaptacja “Subterraneans” Kerouaca).

Muzyczny kontekst tegoż fenomenu (Parker, Coltrane, Mulligan – ale i np. Bille Holiday; wskazana byłaby jakaś aparatura odtwarzająco-nagłaśniająca).

Obserwuj Instytut LAI!

Who's Online

Odwiedza nas 78 gości oraz 0 użytkowników.